Bu da mı abartı?

CHP Milletvekili Utku Çakırözer'in dikkatini çekip TBMM gündemine taşıdığı ekonomik krizin etkileri katlanarak artıyor. Şimdi benden duymuş olmayın ancak size küçük bir sır vermek istiyorum; bu ekonomik krizlerin çözülmediği müddetçe büyümek gibi bir kötü huyu vardır. Adı üstünde kriz işte; iyi huylu olanını göremedik ki şimdiye kadar. Dolayısıyla öyle televizyonlara çıkıp, yandaşlara alkışlatıp, boş palavralar sıkmakla ekonomi düzelmiyor. Üstelik düzelmeyen ekonomi de giderek kötüye gidiyor. Her neyse... Son olarak Anadolu Gazetesi'nin internet sitesinde okuduğunuz bir haberde satılık ve devren kiralık dükkân ilanları haziran ayında yüzde 77 arttığı belirtildi. Aynı habere göre temmuz ayında da mevzubahis ilanlar yarısı kadar artmış... İstanbul Göztepe ile, İzmir Göztepe arasındaki farkı bilmeyen ilkokul mezunu greko – romen güreşçinin banka yöneticisi olduğu bir ekonomi batar arkadaş... Yoksa bu da mı abartı?..

Kayıt istekleri bıktırdı
Okullara kayıt döneminin başlamasıyla birlikte, kayıt için verilerden istenilenler listesini görünce, utancımızdan yerin dibine girdik. Şu işe bakınız; demek okul yönetimlerimiz o kadar aciz duruma düşmüş ki, basit bir kolonyayı mendil ve hatta dezenfektan için bile el açıyoruz. Şimdi "Almanya bizi kıskanıyor" diyenlere okullardan istenen 12'li tuvalet kağıdını uzatasım geliyor. Ne mi yapacaklar tuvalet kağıtlarını? Gidip bir okula bağışlasınlar. Sevaba girerler.

Nitekim 40 yıl geçmiş
12 Eylül 1980 darbesinin 40'ıncı yılını tamamladık. Şimdi 'Demokrasi aşığı' taklidi yapanlar, "Biz her dönem darbelere karşı olduk" diyenler yine sahne alacak. Darbelerden ne kadar çektiklerini ballandıra ballandıra anlatacaklar. Hatta 12 Eylül'de doğmamış çocuklarının, "Baba! Baba!.." diye yollarını gözlediklerinin yalanlarını söyleyecekler. Elbette bu yalanların hiçbiri sorgulanmayacak. İşin doğrusu kimlerin darbeci olduğu, kimlerin darbeciler karşısında esas duruşta beklediği sabittir. Gün gelecek, gerçekler enine boyuna masaya yatırılacak. Cumhuriyet tarihimizde çok askeri darbe ve darbe teşebbüsü yaşadık. Bunların hepsi bize çok zarar verdi. Ancak belki de en kötüsü 12 Eylül'dü. Ki onun anayasal düzenini, üç – beş revizyonla uyguluyoruz. Bir darbenin ne demek olduğunu en son 15 Temmuz'u görerek hatırladık. TBMM'ye bomba atacak kadar gözü dönmüşlerin iktidarı gasp etmesinden Allah saklasın. Arada bir de 28 Şubat vardı. Umut ediyorum ki 15 Temmuz son teşebbüs olarak tarihe geçer. Demokrasiyle seçilmiş olan en kötü iktidarın bile başımızın üzerinde yeri vardır. Çünkü o, milletin iktidarıdır.