Biraz Gayret Gazeteci Arkadaşlarım…

Bu güzel kentte, her gün okuyucusu ile buluşan sekiz yerel gazete var. Bu gazeteleri sağ tandans sol tandans diye kategorize etmek ya da değerlendirmek yine okuyucularına düşer elbette. Gazetelerin kaç sattığını öğrenmek de zor değil, girersiniz internete oradan alırsınız bunun yanıtını da. İlk üç içerisinde yerini alan Anadolu Gazetesi içerisinde görev almak tabii ki bana haz ve gurur vermektedir. Sanırım emek verdiği gazetesi için birçokları da benim gibi kendi gazetesiyle övünmektedirler. Doğal ve sağlıklı olanı da budur ki; tersi durumunda zaten insana gurur duymadığın bir ortamda neden duruyorsun diye sorarlar insana…

Okur sayısının az olduğu bir dünyada bir avuç medya emekçileriyiz bizler. Mesleğin bizlere sağladığı ayrıcalıklar kadar riskleri de çoktur. Bizler her an yazdıklarımızdan, çizdiklerimizden ötürü bedel ödeyeceğimizin gerçeği ile karşı karşıya kalan meslek gurubuyuz. Lakin tüm bu gerçeklere karşın, tüm bu risklere karşın birbirimize karşı büründüğümüz kibir zırhından da inatla arınmayız! Sanatçılar egosu yüksek insanlardır, buna iki yıl İzmirli Sanatçılar Derneği Başkanlığını yaptığım dönemlerde bizzat tanıklık ettim. Lakin gazeteciler de onlardan aşağı kalmazlar emin olun. Burnundan kıl aldırmamaksa amaç, bunun en net örneğini burnunun içindeki kılları palmiye ağacına dönüştürecek biçimde uzatabilir…

Bu kentte gazetecilere ait bir cemiyet, bir de dernek vardır. Ama kaç kere yazsam, kaç kez sorup yanıt alamasam da değişmeyen bir gerçek vardır. Senede bir olsun gazetecilerin bir araya getirildiği, gazetecilik mesleğinin baharındaki gençlere hizmet içi eğitimler şeklinde etkinliklerin düzenlendiği, geleneksel hale gelmiş ulusal bazda yarışma veya etkinlik biçiminde ne yapılır? Bu dernek ve cemiyet yönetiminde görev alan değerli arkadaşlarımız ne tür projeler geliştirirler kenti ve kentte yaşayanları için?

Bir başka konuyu da saygın okurlarımızla paylaşıp görüşlerini almak isterim elbette. Bakınız başka gazeteleri ya da köşe yazarlarını anmak istemeyiz yazılarımızda. Bunu gurur meselesi yaparız! Dünkü gazetelerden örnekle sıcağı sıcağına pekiştirmek yararlı olur sanırım. Yerel gazetelerimizden birisi bir Süheyl Batum haberi vermiş okurlarına. Lakin haber bizim gazetemizin ve ES TV’nin günler öncesinin haberi. Zaten kelimesine dek değiştirilmeden verilen bir haber. Bir örnek de aylar öncesinden vereyim izninizle. Toplum içinde “kelebek çocuk hastalığı” diye bilinen “Epidermolysis Bullosa” hastalığı ile ilgili bir manşet haber yaptık aylar önce. İki gün sonra bir haber ajansı bu haberi kendilerinin ilk kez duyurduğu bir haber olarak vermezler mi? Güler misin, ağlar mısın türünden böylesi durumlarda sadece buruk bir gülümseme ile karşılık vermemizin gerektiğini düşünüyorum. Şu kibirden arınıp, “Anadolu Gazetesinin bir haberine göre” diye cümleye başlasa gazeteci arkadaşlarımız yakışmaz mı, güzel olmaz mı? Örneğin dünden örnek verirsek Hakkı Kutlu köşe yazısında şunu demiş; “Milletvekili Salih Koca’nın pazartesi günü basın toplantısında, Soner Yüksel’in kendisine sorduğu bir sorudan sonra söyledikleri konuşuluyor birkaç gündür...”

Yine Sezai Şen’in yazısından bir örnek; “Dün Şehir Gazetesi, Eskişehirspor Kulübü eski başkanı Halil Ünal ile eski Mali As Başkan Mustafa Kozanlıoğlu’nun kulüpten ihraç edildiğini yazdı. Bunun üzerine Es-Es yönetiminden bir iki isimle konuşma gereği duyduk…”

Duayen gazeteci Önder Baloğlu’da demiş ki; “Sevgili "Şinasi Kula"nın Eskişehir’de bayrağını taşıdığı "Bonzai" savaşı, bugün artık tüm yurtta sürüyor. Uyuşturucu kullanma yaşı 9’a düştük. Yaşamını yitiren gençlere yanıyoruz ama beyaz perde de bile neler oluyor, bilen var mı?”

Kısacası demem şu gazeteci arkadaşlarım. Bir avuç insan olarak dünyanın dar edildiği gazeteciler, hiç değilse kendi kendilerine dar etmeseler bu dünyayı keşke! Kendini beğenme narsizm boyutuna taşınmasa keşke! Bir aynaya bakmamız yeterli ve öylesine kolay ki…

Kibir bele bağlanmış bir taş gibidir. Onunla ne yüzülür, ne de uçulur…