A.Ü Toplumsal Hizmetler Kulübü

Bilgisayarın başında yazılara gömülü bir haldeyken telefonla eşim aradı. Öğleden sonra Anadolu Üniversitesi’nin gençlik merkezinde bir etkinlik olacakmış diyerek. Etkinlikle ilgili mini bilgiler de ekledikten sonra “haydi bakalım, gazeteci dediğin haber de yapar” esprisini de patlatarak vedalaştı...

Salona ilk kez gidiyordum. Alışageldiğimizin dışında oldukça yüksek tavanlı hoş bir mekânda buldum kendimi. Rengârenk flamalarla süslenmiş salonun ortasında kulüp öğrencilerinin şimdiye dek yaptıkları etkinliklerin fotoğraf görüntüleri ile süslenmiş paravanlar vardı. Eskişehir ve yurt genelinde hangi başarılı organizasyonlar yaptıklarına dair güzel görüntülerdi bunlar. Kulüp görevlilerinden genç bir kızımıza yaklaşarak bana detaylı bilgi vermesini rica ettim. Gözlerinin içi gülerek ve heyecanla sıralamaya başladı olanı biteni. Tüm yapılanları fotoğraf panolarının yanına götürerek ispatlamaya çabalıyordu içtenlikle. “Sadece Eskişehir’de değil gücümüzün yettiği kadarı ile gidebileceğimiz her yere gidiyoruz” dedi. En son Amasya Turhal ilçesinin bir beldesindeki ilköğretim okulu binasına kütüphane kurduklarını ve kitap kampanyalarını anlattı. Tabii onu da fotoğrafların olduğu panonun yanında gururla anlattı. Gerçekten de kütüphane biçimine dönüştürdükleri odayı badana yaparken çekilmiş görüntüleriydi bu güzel kareler. Gençler ellerine aldıkları boya ruloları ile mutlulukla boyuyorlardı duvarları. Nazım Hikmet ustanın dediği gibi adeta “mutluluğun resmini” yapıyorlardı...

Birden salona alkışlar içerisinde girenler oldu. Berna Taşdelen adlı Simavlı lösemi hastası bir genç kızımız için düzenlenen bu etkinlikte günün kahramanı girmişti salona alkışlarla. Kulüp Başkanı Nilcan Gündüz ve Bir Dilek Tut Derneği Başkanı Pırıl Adanalı bu güzel kızımızın Gülümse adlı kitabının basımını üstlenmişlerdi. Sevinç gözyaşları ve alkışlar arasında kitabını imzalıyordu Simavlı yiğit kızımız Berna Taşdelen... Yüreğinden ve gözlerinde taşan sadece gözyaşı değildi. Koca salona mutluluk akıyordu adeta...