Kırk katır mı kırk satır mı?

Bir padişah suçlu gördüğü kişiye iki ölüm yolu sunar:
“Kırk katır mı kırk satır mı?”
Bir seçenek hakkı bulunan kişi, satırla hemen öleceğini düşünerek katırı seçer.
Ancak katırı seçtiğinde vücudu kırk farklı katıra bağlanır ve katırlar farklı yöne koşturularak can verir.
İki seçenek de çok acı ve kötüdür, kaçış yolu yoktur.
"Kırk katır mı kırk satır mı?" deyimi insanı birbirinden kötü iki seçim arasında bırakan zor bir durumu anlatır.
Enflasyon ve hayat pahalılığı da öyle...
Bu iki kelime sıkça aynı anlamda kullanılır ancak enflasyon fiyatların genel düzeyindeki sürekli artışını…
Hayat pahalılığı ise gelir ile geçim arasındaki dengesizliği ve alım gücünün düşmesini ifade eder.
Türkiye’de yurttaşın özellikle de dar ve sabit gelirlilerin yaşadığı sıkıntı işte burada başlıyor.
Merkez Bankası’nın kontrolünde düşük tutulan döviz kuru enflasyonun altında kalınca, sanki iktisadi hayatta bir istikrar varmış görüntüsü sunuluyor ancak…
TÜİK’in hesapladığı enflasyonun çok üzerindeki mal ve hizmet fiyat artışları, başta dar ve sabit gelirliler olmak üzere toplumun büyük çoğunluğunda hayat pahalılığının derinden hissedilmesine neden oluyor.
Maaşlı ve asgari ücretli yılda bir defa ocak ayında, emekli ocak ve temmuz ayında zam alıyor ancak doğruluğu tartışmalı TÜİK enflasyonuyla bile yıllık yüzde 32’yi bulan fiyat artışları yaşamı çekilmez hale getiriyor.
İster ekmek…
İster altın…
İsterse başka bir emtia ile karşılaştırın…
5 yıl önceki hayat pahalılığıyla bile bugünü mukayese daha edemiyorsunuz.
Hatırlayın…
Ocak ayında 28 bin 75 lira olarak açıklanan asgari ücret belki de ilk defa açlık sınırının altında kaldı.
20 bin liradan 23 bin 552 liraya çıkan en düşük emekli maaşı alanlar ise adeta sefilleri oynuyor…
Temmuz itibarıyla Türk-İş’in hesapladığı açlık sınırı 37 bin, yoksulluk sınırı ise 120 bin liraya çıktı.
“Kırk katır mı kırk satır mı?” deyiminde olduğu gibi…
 
Milyonlarca insan enflasyon ve hayat pahalılığı karşısında maalesef geçim mücadelesi veriyor.
Bilmem anlatabildim mi?