Mis gibi kokan hikâye

Firuz Kanatlı mesleğe başladığım yıllarda işleri oğlu Firuzhan Kanatlı’ya devretmişti. O nedenle çalışma ve tanışma fırsatı bulamadım. Hakkında o kadar güzel şey duyduğumuz Firuz Kanatlı’ya ‘merhaba’ bile diyemedik.
Ayaküstü de olsa bir açılışta falan denk gelemedik. Çok istememe rağmen sohbetine tanıklık edemedik. Konferans falan da vermedi. Hikâyesini kendi ağzından duyamadım.
Ben ve benim gibi pek çok kişi merak ediyor. Merhum Kanatlı’nın ilham veren hikâyesini…
Umarım bir vakıf ya da herhangi bir vasıtayla evlatları geniş kesimlere bu ‘mis gibi kokan hikâyeyi’ duyurur.
Bugün toprağa vereceğimiz Kanatlı’nın hakkında iki üç gündür haber yapılıyor, köşe yazıları yazılıyor. Aslında ‘yazılmayan’ pek bir şey kalmadı gibi…
Ama Kanatlı hakkında ‘bilmediğimiz’ çok şey var.
Bu tür insanlar birer ikişer ayrılıyor aramızdan. Onları ‘özel’ kılan şey başardıkları değil. Bundan sonra da başarılı iş adamları olacak. Ancak hiçbirinin Firuz Kanatlı gibi ‘sevileceğini’ sanmıyorum.
Onun kadar işine aşkla bağlı olamayacak…
Böylesine ‘cesur’ hayaller kuramayacak…
Yükselirken kimseyi ezmemeyi başaramayacak…
İşçisine zor dönemde bile Kanatlı kadar ‘değer’ veremeyecek…
Bir kentin kaderini değiştiremeyecek…
Kanatlı’nın ETİ’si hiç şüphesiz Eskişehir’in ‘kalitesini’ artırdı. Sadece kaliteli bisküvi yapmadılar, kentin insan kaynağına, entelektüel hayatına da ciddi katkı yaptılar.
Kanatlı denince benim aklıma ‘iyi niyet’ gelir… Eskiler ‘kalp doğruluğu’ diyor. Kalbin doğru olacak… Kanatlı’nın kalbi doğruymuş. Porsuk taştığı için sık sık su basıyor diye sattıkları arazinin (Bugün Kanatlı AVM) yıllar sonra en değerli yer olması bu yüzdendir.
Vefatının toplumun her kesiminden insanları ‘duygulandırması’ da bu yüzden. Sonuçta vefat eden bir patron! Ama öyle değil işte, öyle algılanmadığını gördük.
O sevgi ve saygıyı gördüğümüz için Kanatlı ilgili bir haberimizin başlığı ‘Bize gerçek zenginliği gösterdi’ şeklindeydi.
Arada bir ETİ’nin web sitesinden ‘Onursal Başkanın Mesajı’ bölümünü okuyorum. Kısacık yazı pek çok ders veriyor. Tekerlekli sandalyede Pişmiş Toprak Sempozyumu’na katılması da unutamayacağım bir kareydi.
Kaçırdığım için ‘pişmanlık’ duyduğum bir kareyle bitireyim. Firuz Bey, Kızılcıklı’daki evinden çıkmış yolun karşısındaki ofisine gidiyordu. ETİ Plaza önünde durdum, yol verdim. Bir süre baktım, içimden bir ‘merhaba’ demek, fotoğraf çektirmek geldi.
Yapamadım…
Güçlükle yürüyordu, rahatsız etmek istemedim. Arkasından bir süre daha baktım… Keşkenin faydası yok.
Firuz Kanatlı’yı bugün son yolculuğuna uğurlayacağız. İmamın ‘nasıl bilirdiniz’ sorusuna “Vatansever, bereketli, iyi ve hayırsever” bilirdik diyeceğim. Allah rahmet eylesin, mekânı cennet olsun.