Kötü haberi bekliyoruz

Eskişehir’in en önemli markalarından biri olan Eskişehirspor uzun süredir ‘bitkisel’ hayatta… Beyin ölümü gerçekleşti ama kalp atıyor!
Zaten taraftarda ‘kalbe’ bakıyor...
Doktorlar “Allah’tan ümit kesilmez” diyor ama çoğu kimse ‘ümidini kesmiş’ durumda!
Ölüm döşeğindeki takımımız için zaman zaman umutlanıyoruz.
İlk olarak Halil Ünal umutlandırdı.
Ama olmadı, tutmadı, yapamadık. Oysa çok heyecanlanmıştık. Efsane ‘dirilir’ gibi olmuştu… Ayağa kalkmıştı, son dakikaya kadar ayaktaydı. Sonra yine ‘ölüm uykusuna’ daldı.
Taraftar uyandırdı ara sıra…
Gidemeyeceği maça bilet alarak yaptı bunu. Hatıra Bilet Kampanyası ile ‘takımın’ eline yüzüne kan gelmişti.
Yine olmadı…
Bir türlü tam ‘tedavi’ olamadı, iyileşemedi.
Destekler ‘cılız’ kalıyordu.
Çağrılar ‘boşluğa’ çarpıp kayboluyordu.
Hastaneye gelmeden ‘geçmiş olsun’ diyenler vardı.
Daha kötüsü olamaz herhalde derken daha kötüsü oluyordu.
Sonra daha da kötüsü…
Fişi çekmeye niyetlendiğimiz günlerde Sinan Özeçoğlu ‘durun bir dakika’ dedi ve tedaviyi üstlendi. Başkan elinden geleni yaptı. Takımın ‘bilinci’ yerine geldi, gözünü açtı, hafızası yerine geldi, kim olduğunu hatırladı.
Başkan, kısa sürede durumun ‘vahametini’ anladı.
Tek başına mümkün olmadığını ve destek sözlerinin büyük oranda boş olduğunu gördü. Özeçoğlu, camiada heyecan ve umut yarattı ama herkes “Keşke daha önce gelseydin. Bu kadar hasta olmadan el atsaydın” dedi.
Ah’ların, vah’ların, keşke’lerin faydası yoktu.
Sonra…
Sonra yine ‘ölüm sessizliğine’ benzer şeyler oldu.
Taraftar milli maçlardaki performansıyla ‘neyi kaybedildiğini’ gösterdi. Efelendik, tüm dünyaya kafa tuttuk. Cepte beş kuruş olmadan yaptık bunu.
Herkes ayağa kalktı, alkışladı, tebrik etti, gurur duydu, sosyal medya yıkıldı, tüyler diken diken oldu...
Sonra…
Sonra oturup ‘çekirdek çitlemeye’ devam ettik!
Eskişehirspor, giderek kötüleşiyordu ama yardım edeceklerin çoğu ‘seyretmeye’ devam etti. Manzara güzel değildi ama yine de seyrediyorlardı.
Korku filmi seviyorlardı sanırım...
Kötü haberi bekliyoruz…
Ha bugün ha yarın…