Ciğerlerimiz yanıyor

Yaz mevsimi geldiğinde hepimizin içine bir huzursuzluk çöküyor artık.

Güneşin ışıltısı yerini alevin sıcaklığına bırakıyor.

Son haftalarda uzanan orman yangınları zinciri, bir doğa felaketinden çok daha fazlası. Bu yangınlar, ihmallerin, eksikliklerin, vurdumduymazlığın yakıcı bir sonucu mu?

Hep aynı manzara, hep aynı sessizlik…

Yanan ağaçların ardında bıraktığı siyah toprak, sadece bir doğa kaybı değildir.

 Her yıl onlarca yangın, her yıl tonlarca kül, her yıl aynı söylemler: "Ekipler sevk edildi, kontrol altına alındı, zarar tespit çalışmaları sürüyor.”

Seyitgazi’de gerçekleşen yangında 10 kahramanımızı şehit verdik…

Eskişehir’de duyulan bu acı haber tüm Türkiye’yi sardı…

Kahramanlarımızı toprağa verdik.

Geride 10 gözü yaşlı aile bıraktık…

Sadece yangın çıktıktan sonra değil, çıkmadan önce alınacak önlemlerin önemini ne zaman anlayacağız?

Ormanları korumak sadece Tarım ve Orman Bakanlığı’nın ya da belediyelerin görevi değil. Sigara izmaritini yere atan, piknikte mangal yakıp söndürmeden giden, cam şişesini doğaya bırakan herkesin bu yangınlarda payı var. Sessiz kalmak da bir tür suç ortaklığı artık.

Orman demek nefes demek. Bir ağaç bin nefes.

Bir orman, binlerce yaşam.

Bugün yanan her orman, yarının susuzluğu, havasızlığı, yaşanmazlığı demek.

Lütfen unutmayalım: Ormanlar sadece bizim değil, bizden sonrakilerin de hakkıdır…

Ormanlarımıza sahip çıkalım

El birliğiyle ne yapmamız gerekiyorsa acilen yapalım…