1972 yılında Vişnelik Mahallesi'nde doğdum. Babam da Eskişehir doğumlu ama biz aslen muhacir kökenliyiz. Dedelerim Bulgaristan Razgard doğumlu. Daha sonra İstiklal Mahallesi Şirin Sokak'ta büyüdüm. Fatih Sultan Mehmet İlköğretim Okulu sonra Devrim Ortaokulu, liseyi 3 sene Atatürk Lisesi'nde okuduktan sonra 2 sene de Gazi Lisesi'nde okudum. İki sene Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi sınavlarına girdim. İlk sene kazanamadık. İkinci sene ilk sınavı kazandık. İkinci sınavda kaldık yine. Müzisyenlikle ilgili denemelerim oldu. Para kazanamadık ama. Burada Batı Yakası ve Ihlara isimli iki kaliteli yer vardı. Kafe bar tarzında. Canlı müzik çalınıyordu. Böyle belli saatlerde çalıp söyledik. AÜ'de bir grubumuz vardı. Öğretim görevlilerinden oluşan yabancı hocaların dahil olduğu bir grubumuz vardı. Rembetica yunan müziği. Bununla ilgili Eskişehir ve Bursa'da konserlerimiz oldu. Arkasında İstanbul’a gittik. Paralı çıktık birkaç yere. Güzel tecrübe oldu. Ben gitar çalıyordum.
MÜZİĞİ BIRAKIP TİCARETE ATILDI
Müzikten para kazanma şansımız yoktu. O zaman maddi durumumuz da iyi değil. Baktım ticarete yatkınım ama müzikle ilgili veya resimle ilgili Güzel Sanatları bir sene daha denesem olacak. Ama baktım onda da sabır yok bende. Babamın işini devam ettirme kararı aldım. Ama bir işi devam ettireceğim dedim ve ticarete başladık. Ama tabi bir tahsil durumun üstüne de fazla gidemedik. Şu an hala Açıköğretim Fakültesinde İşletme bölümü öğrencisiyim. 6 dersim var. Bitireceğim kısmetse.. 2 senem var. Açıköğretim’e 1993 yılında girdim. İşi geliştirmeye başladığımızdan beri başka bir şeye fırsat bulamadık. Müzik üstüne düştüğüm bir şeydi. Biraz daha üstüne düşseydim konservatuar anlamında çok daha farklı olurdu. Üniversitenin bahar şenliklerine beni çağırırlardı giderdik...
Şu anda gitarınız var mı?
Var ama artık sadece eşime çalıyorum... Bir de beraber müzik yaptığım Olgun Orkun'la çalıyoruz. Hatta Eskişehir'in kanalı Süper TV'de (ES TV) çaldığımız parçalarımız var. Beyazıt Öztürk'ün program yaptığı dönemde biz de program yapıyorduk.
Hangi parçaları seslendiriyorsunuz?
Fikret Kızılok, Bülent Ortaçgil… Bu tarzda.
C.Y: 90’yı yallarda Kızılcıklı nasıldı?
S.A: Buranın ayrı bir ruhu var. Bu parkın, caddenin ayrı bir ruhu var. Tam Kızılcıklı dediğimiz zamanlar tarih 90’lı yalların başı. Anneannemlerin evi vardı burada. İşimiz Sivrihisar Caddesi'ndeydi. Sabah işime gidiyordum. 4-5'e kadar dükkânda duruyordum. İş bittikten sonra da buraya atıyordum kendimi.
C.Y: Burada takıldığınız mekanlar var mıydı?
S.A: Arkadaşlarım vardı, Olgun-Orkun... Esnaflık yapıyorlardı. Ona uğrardık. Bizim bir 5 çayımız vardı. Sütiş'e gidiyorduk. İşten çıkınca illa bir çay kahve içiyorduk. (Şimdiki Twenty Six'in olduğu yerde) Karnınızı doyuracaksanız Pino. Tabi o zaman Doktorlar’daki Mc Donalds'ın olduğu yerdeydi.
Fuat abi ve babası işletiyordu. Babasına ‘sinek’ derdik. Ray-Ban gözlükleri vardı. O gözlükleri çıkarmazdı. Hani biraz sinek gibi oluyordu ya eski gözlükler. Fuat abinin rahmetli babası despottu biraz. Müşteriyi disipline ederdi biraz. Çünkü Pino'ydu orası... Öyle saygısızca hareketler yapamazdın. Sesini yükseltemezsin, hemen uyarırlar. Bizim için Pino öyle sıradan bir işletme değil bütün hatıralarımızın geçtiği mekândı. Arkadaşlarımızla ya da bir iş görüşeceksek hep oraya gidiyorduk... Sütiş biraz daha büyüklerin ve abilerin takıldığı bir mekândı. Daha bir hayranlıkla bakardık oraya. Bir de Sütiş'in karşısında da bizim oturduğumuz bir grubumuz vardı. Firuz amcaların evinin önünde. Orada daracık bir yer var. Oraya dayanır yazın otururduk. Tam karşısındaydı Firuz Kanatlı'nın. Biraz kızarlardı ederlerdi ama sonradan alıştılar. Yabancı değil bunlar deyip bize meyve suyu gönderirlerdi. Firuz amca ‘Bunlar benim çiçeklerim’ derdi. Eşiyle birlikte girerken çıkarken bizi görürlerdi. Evlerinin duvarında otururduk.
Arı Sineması’nın aynasına çarpmayan yoktur
Gündüz çalışıp akşam Kızılcıkıl’da takılıyorduk. Sinemalarda buradaydı… Kılıçoğlu ve Arı da çok film izledik, konsere gittik. Arı sinemasının bir özelliği oraya ilk gelen muhakkak aynaya bir kere çarpar yere düşerdi. Kılıçoğlu’nda konserler de olurdu. Kayahan ve MFÖ'nün konserlerine gittim.
KIZILCIKLI TAYFASI
Sosyal hayat aşağı yukarı Kızılcıklı’da şekilleniyordu... Kızıcıklı'daki ekibin başını rahmetli Muharrem çekiyordu. Altı Kardeşler'den Muharrem. Allah rahmet eylesin. Bizim genç grup içinde erken göçen çok oldu. Alkolden, trafik kazalarından.. Büyük acılar da yaşadık. Kızılcıklı grubu oluştu. Eskişehirspor maçlarını takip eden ama aynı zamanda bu caddeye de takılan bir grup. Bu grubun oluşumu Eskişehirspor'la alakalıydı. Bu tayfanın özelliği şu... İstanbul'dan İzmir'den kentimize okumaya gelen havalı öğrencilerin havasını indirmek. Mesela bunun en büyük kurbanlarından birisi Beyazıt Öztürk'tür. Çok ağır dayaklar yedi. Bu grubun biraz delikanlı havası vardı. Biz onlardan ayrıydık. Bize de bayağı bir sinir olurlardı. Ben çok defa direkten döndüm. Bana çok dediler. Seni döveveğiz, indireceğiz, falan diye… Sayıları 10 ile 50 arasında değişiyordu. Eskişehirspor maçlarına otobüs kaldırırlardı. Giderek sempati oluştu. Bunların içinde Madımak Pastanesi Arif de vardı. Fatih vardı. Biz ona Divarese Fatih derdik. Divarese ayakkabı mağazasını Eskişehir’de ilk açanlardı. İçlerinde maddi durumu çok iyi olanlar da vardı. Değişik farklı bir gruptu. Ben hiçbir zaman o grubun içinde olmadım. Kavga falan benim çok alışık olduğum sevdiğimi şeyler değil... Onlar da devamlı bir kavga şeyi vardı.
Flamingo Yolu efsanesi…
C.Y: Kızılcıklı için Flamingo Yolu da deniyormuş...
S.A: O yıllarda Flamingo Yolu diye bir dizi vardı. Zengin ailelerin çocuklarının arasındaki aşk hikayelerini anlatırdı. Bu diziyi seyreden kadınların dedikodusuyla ürettikleri bir şey... Cebbar Bey apartmanında ve onun karşısındaki apartmanda, şimdi köşesinde Tadım'ın olduğu apartmanda güzel kızlar yakışıklı abiler otururdu. O çevrede… Onların arasındaki aşk dedikoduları nedeniyle biraz da Flamingo Yolu dendi... 90'lı yıllarda Kızılcıklı tam yüksek sosyeteydi. Başka bir yer yok yani. Bu apartmanlar bugün bize çirkin gelebilir. Ama o yıllarda sosyete buradaydı. 2000'li yıllara kalmadan insanlar buradan gitti.
Süt-İş'ten biraz daha bahsedebilir misiniz?
Sütiş'i Gülay Kanatlı işletiyordu. Gülay Hanım’ın hobi olarak başladığı bir şeydi. Bizzat kendi yapıyordu. Firuz Bey'in kızı. Evinin altında büyük bir mutfağı vardı, sütlaçlar evden geliyordu. Harbiden ev muhallebisi yiyorduk. Zaten yaptığı iki üç çeşit şey vardı. Parfe, kazandibi ve tavukgöğsü… Bunun dışında başka bir şey yoktu. Acıkıyorduk, başka bir şeyler daha istiyorduk. O zaman kasadaki yaşlı amca tavuklu pilav yapmaya başladı. Gülay Hanım hiçbir zaman boş durmamıştır. Sütiş'in ilk garsonu da Bülent'tir. Şu anda 222'nin müdürü. İşe orada başlamıştı. Bu şehrin hafızası ondadır. Sütiş'te yazın insanlar dışarı taşıyordu. Önündeki bir metrelik duvar bile dolardı. Gidecek başka yer yok. Herkes orada. O dönemde Mc Danolds Burger King falan yok. 98-99 gibi kapandı Sütiş. Sütiş'in havası farklıydı. Yaklaşık 10 yıl açık kaldı.
Kızılcıklı'dan geçmezsen arabayı almanın ne anlamı
Eskişehir'de hamburgeri güzel yapan iki yer vardı. Biri Pino diğer Minder'di. Şair Fuzuli'de ara sokakta Figora kuaförünün karşısındaydı. Herkes giderdi ve sırada beklerdi. Ercan abi... Pino'da uzun süre oturabilmek için siparişleri taksit taksit verirdik. Herkesin arabası yoktu. Arabası olan da Cumartesi günü burada 8-10 tur atardı. Kız arkadaşlarımız isyan ederdi. Bize “Yeter artık kaçıncı kez geçiyorsun. Buradan geçmek zorunda mısın, bir yerde duralım” derlerdi. Kızılcıklı'dan geçmezsen arabayı almanın ne anlamı var. Süt-İş'in önünden geçmemiz önemli. Bazı abilerin vardı bir kırmızı biri yaza Şahin’i vardı. Doğan görünümlü Şahin’lerin olduğu yıllar…
Fuat Gürcüoğlu’ndan içkisiz disko
Eti Park'ın olduğu yer arsaydı. Burada çok futbol oynadık. Porsuk'a çok top kaçırdık. 90'lı yıllarda kebap yiyebileceğim en güzel yer Güney Kebap Salonuydu. Şair Fuzuli Caddesi’nde… Akgül Parfümeri'nin yanında Kebap 76 vardı. Orada da İnegöl köfte yenirdi. Fuat ve Mustafa abi FM diye bir yer açtı. Oraya da çok giderdik. O yıllarda öğrenciler daha mütevazi yaşarlardı. Kahvelere takılır simit poğaça yerlerdi. İlerleyen yıllarda öğrencinin geliri artınca başka mekanlara takıldı. Salaş mekânlar... Pino'ya Süt-İş'e FM'ye öğrenciler gelemezdi. Batı Yakısı ve Ihlabar... Fuat abi daha sonra içkisiz bir disko açtı. Doktorlardaki Akbank’tan barlar sokağına giderken o aradaydı. Vitamin Bar vardı tam bize göre.
Telefonumuz olduğu için utanırdık!
Kızılcıklı’da Ertan Ticaret vardı. Motorola satıyordu… Çağrı cihazı da kullandık. Takoz gibi Motorola telefonları da oradan almıştık. Cep telefonunu taşımaya utanıyorduk. Serhan'ın telefonu var dediklerinde kıpkırmızı oluyordum. Direk zengin çocuğu damgası yiyorduk. O yıllara dair en çok masumiyet ve samimiyet özledim. İnsanlar birbirine daha saygılıydı. Buralara, Kızılcıklı’ya ait geldiğim zaman kendimi genç hissediyorum.