Eskişehir'de, 6 yıl önce geçirdiği trafik kazası sonucu felç olan Mehmet Bilgin (29), akülü sandalyesiyle her gün okula getirip götürdüğü "bronşit, astım" hastası ve üvey oğlunun tüm notları ''5'' olan karnesiyle en büyük ödülü aldığını söyledi.
Bilgin, yaptığı açıklamada, 29 Nisan 2009'da geçirdiği trafik kazası sonrası "omurilik felci" olduğunu ve o günden beri yürüyemediğini anlattı.
Bir yıl önce evlendiği eşi Gül Bilgin'in (27) ilk evliliğinden olan oğlu Emir İsmail Göktaş'a (7) ise öz oğlu gibi davrandığını ve kendisini akülü sandalyesiyle her sabah, eğitim gördüğü Uluönder Mahallesi'ndeki Barbaros İlkokulu'na getirip, öğlen aynı mahalledeki evlerine geri götürdüğünü ifade eden Bilgin, şunları kaydetti:
"Bugün, en mutlu günümüz. Bir yıl boyunca oğlumuzun eğitimi için yoğun gayret sarfettik. Tekerlekli sandalyemle her sabah okula getirip, öğlen aldım. Çoğu zaman gece yarısı hastaneye gitmemiz gerektiğinde de akülü sandalyemle götürdüm. Sonuç itibariyle mutluyuz. Çocuğumuzun dersleri iyi, hepsi 5. 'En büyük mükafat' diye bunu görüyoruz.''
Emir'in astım tedavisi gördüğünü belirten Bilgin, ''İnşallah, ilerleyen dönemlerde daha iyi olacak. Oğlumuz, hastalığı üzerinden tamamen attığı zaman daha da rahatlamış olacağız. Babamız bize nasıl yaklaştıysa, bizde çocuğumuza o şekilde yaklaşmaya çalıştık. İnşallah, mükafatını hem bu dünyada hem de ahirette alacağız" diye konuştu.
''YÜRÜME UMUDUM VAR''
Yıllardır tekerlekli sandalyeye mahkum olduğunu ifade eden Bilgin, yürüme umudunun olduğunu vurguladı. Bilgin, doktorunun kendisine tempolu fizik tedavi ve "lokomat" cihazını önerdiğini aktararak, şöyle devam etti:
"Cihaz sayesinde ayakta durabilme ihtimalimin yüksek olduğunu söyledi. Ben bu cihazın olduğu hastanelerle görüştüm. Bunların başında Nevşehir Kozaklı Fizik ve Rehabilitasyon Hastanesi geliyor. Orayla irtibat kurduğumda, 'İki yılı aşkın vakalara bakmadıklarını, bu yüzden tedavi edemeyeceklerini' söylediler. İstanbul'daki bir hastane yetkilileri de şimdi başvursam bile iki yıl sonra sıranın bana geleceğini bildirdi. Diğer merkezler ise yetersiz kalıyor. Yürüyebilmem için umut var ama yetkililerin yardımı şart. 6 aydır her gün oğlumu okula götürüp getirirken, 'Neden beni yürüyerek götürmüyorsun? Arkadaşlarımın babaları kucağına alıyor, sen niye beni almıyorsun' diye ağlıyor. Bu da bizi üzüyor. İnşallah, yetkililer bir şeyler yapar da tedavimizi tamamlarız." (AA)
Bilgin, yaptığı açıklamada, 29 Nisan 2009'da geçirdiği trafik kazası sonrası "omurilik felci" olduğunu ve o günden beri yürüyemediğini anlattı.
Bir yıl önce evlendiği eşi Gül Bilgin'in (27) ilk evliliğinden olan oğlu Emir İsmail Göktaş'a (7) ise öz oğlu gibi davrandığını ve kendisini akülü sandalyesiyle her sabah, eğitim gördüğü Uluönder Mahallesi'ndeki Barbaros İlkokulu'na getirip, öğlen aynı mahalledeki evlerine geri götürdüğünü ifade eden Bilgin, şunları kaydetti:
"Bugün, en mutlu günümüz. Bir yıl boyunca oğlumuzun eğitimi için yoğun gayret sarfettik. Tekerlekli sandalyemle her sabah okula getirip, öğlen aldım. Çoğu zaman gece yarısı hastaneye gitmemiz gerektiğinde de akülü sandalyemle götürdüm. Sonuç itibariyle mutluyuz. Çocuğumuzun dersleri iyi, hepsi 5. 'En büyük mükafat' diye bunu görüyoruz.''
Emir'in astım tedavisi gördüğünü belirten Bilgin, ''İnşallah, ilerleyen dönemlerde daha iyi olacak. Oğlumuz, hastalığı üzerinden tamamen attığı zaman daha da rahatlamış olacağız. Babamız bize nasıl yaklaştıysa, bizde çocuğumuza o şekilde yaklaşmaya çalıştık. İnşallah, mükafatını hem bu dünyada hem de ahirette alacağız" diye konuştu.
''YÜRÜME UMUDUM VAR''
Yıllardır tekerlekli sandalyeye mahkum olduğunu ifade eden Bilgin, yürüme umudunun olduğunu vurguladı. Bilgin, doktorunun kendisine tempolu fizik tedavi ve "lokomat" cihazını önerdiğini aktararak, şöyle devam etti:
"Cihaz sayesinde ayakta durabilme ihtimalimin yüksek olduğunu söyledi. Ben bu cihazın olduğu hastanelerle görüştüm. Bunların başında Nevşehir Kozaklı Fizik ve Rehabilitasyon Hastanesi geliyor. Orayla irtibat kurduğumda, 'İki yılı aşkın vakalara bakmadıklarını, bu yüzden tedavi edemeyeceklerini' söylediler. İstanbul'daki bir hastane yetkilileri de şimdi başvursam bile iki yıl sonra sıranın bana geleceğini bildirdi. Diğer merkezler ise yetersiz kalıyor. Yürüyebilmem için umut var ama yetkililerin yardımı şart. 6 aydır her gün oğlumu okula götürüp getirirken, 'Neden beni yürüyerek götürmüyorsun? Arkadaşlarımın babaları kucağına alıyor, sen niye beni almıyorsun' diye ağlıyor. Bu da bizi üzüyor. İnşallah, yetkililer bir şeyler yapar da tedavimizi tamamlarız." (AA)