Gecenin davetlilerinden birisi de, spor kariyerine ETİ forması giyerek başlayan Milli Hentbolcumuz Zeynur Pehlivan’dı. ETİ ailesinin bir ferdi olan Pehlivan, gecede hissettiği duyguları anlattı…
Yıllar geçmiş, bazı isimler unutulmuş, insanlar birbirlerinden uzaklaşmış olsa da, ne yüzlerdeki ifade, ne ellerdeki dokunuş, ne de seslerdeki samimiyet değişiyor. Saçlar ağarmış olsa da tanınıyor, yüzlerde kırışıklıklar oluşsa da, eski güçler kaybolsa da ayağa kalkıp kollar açılıyor ve insanlar hasretle birbiriyle kucaklaşıyor. Yılların olgunluğu ile nefesler yetmese de, şarkıların sözleri bilinmese de, ara sıra ritim kaybolsa da, “Sefalar Getirdiniz, Sefa Geldiniz Dostlar” şarkısı ile başlayan koroya eşlik ediliyor, danslar yapılıyor, ellerdeki bayraklarla hep bir ağızdan, büyük bir coşku ile 10.Yıl Marşı söyleniyordu. ETİ Emeklileri Platformu’nun düzenlediği gece işte böyle bir geceydi. ETİ fabrikasına girdiğinizde burnunuza gelen kokular gibi güzel bir o geceydi o gece… Son günlerde Eskişehir’in en çok tercih edilen yerlerinden birisi olan, ESGROUP’a bağlı Mavi Ada çalışanlarının temiz ve güler yüzlü hizmet anlayışları da, gecenin kusursuzca gerçekleştirilmesini sağlıyordu. 09.04.2016 Cumartesi günü, bu güzel ortamda buluşan insanlar, yıllar önce ETİ lezzetine lezzet katmak için, beyaz yakalı gömlekler giymiş, kravatlar takmıştı ve “ETİ” yazısı, oradaki insanların önlerinde yazardı. Ancak bizlerde bir zamanlar o ailenin parçası olmuştuk ve ETİ yazısı, biz hentbolcularında sırtlarındaydı. Yani bizler de o geniş aileden biriydik.
Kalbimizde taşırız…
Hem biz o ailenin bir parçası olmasak, “Pehlivan ailesi olarak sizler de ETİ ailesinin bir parçasısınız. Sizlerin de orada olmanızı istiyorum” demezdi ETİ Emeklileri Platformu Başkanı Sayın Ahmet Hikmet Türe. Bunu bize hissettirmiş, hatırlatmıştı. Bilmeyenler için hemen söyleyeyim. Ben Eskişehirliyim ve hentbola da ETİ’de başladım ama benim eşim Zeki Pehlivan’da ETİ Bisküvileri hentbol takımının en güzel senelerinin, en başarılı döneminin, en iyi sporcularından birisiydi ve ETİ’nin yeri bendeki gibi onda da farklıdır. İşte bu duygularla gittim 7.’si düzenlenen Nostalji Gecesi’ne ve salona attığım ilk adımda bunu hissettim. Kapıda misafirleri ağırlayan hanımefendilerden birisi, üzerinde ETİ’nin anne ve babasının olduğu, yani Sayın Firuz Kanatlı ve çok değerli eşi Gülay Kanatlı’nın olduğu, kalp şeklinde bir stickeri göğsüme yapıştırmak istediğinde ben, üzerimdeki ceketi kendisine doğru uzatmıştım. Ancak kendisi bana, ”Siz onu biraz sonra çıkarabilirsiniz. Ama biz bu insanları hep yanımızda, kalbimizde taşırız” dediğinde çok etkilendim. Ben de “Yalnız sizin için değil, ETİ’nin bizim kalbimizde de büyük yeri vardır” diyerek içimdeki elbisemi gösterdim ve oraya yapıştırabileceğini söyledim.
“İyi ki gelmişim”
Tam koridoru geçip salona girecekken hüzünlü bir sürprizle daha karşılaştım. Gecenin düzenleneceği kapının hemen başında, yani içerideki tüm ETİ’lileri net olarak görebilecek, onları selamlayacak ve evine gelen tüm misafirleri kapıda karşılayabilecek noktada, ev sahibi Gülay Hanım duruyordu. ETİ’nin unutulmaz annesi, elindeki çiçeklerle misafirlerine “Hoş geldiniz” diyordu. “Hoş bulduk Gülay Hanım. Sizi hiç unutmayacağız” dedim, kendisiyle fotoğraf çektirdim ve içeri girdim. Platform Başkanı Ahmet Hikmet Türe nezaretinde, salonun en güzel yerinde, Türk ve ETİ Bayraklarının, nazar boncuklu çikolatanın ve üzerinde ismimin olduğu masadaki yerimi aldım. ETİ Spor Kulübü’nde görev yapmış birçok isimle karşılaştım, sohbet ettim ve “İyi ki gelmişim!” dedim. Aynı masada oturduğum Odunpazarı Belediye Başkanı Sayın Kazım Kurt, Tepebaşı Belediye Başkanı Sayın Ahmet Ataç ve Aydan Kanatlı’nın sağlık sorunları nedeniyle orada olamayan Kanatlı ailesi ve ETİ Yönetimi’ni temsilen orada bulunan Sayın İsmet Eldener Bey ile tanıştım. Fotoğraf çektirirken benim ayakta olmamdan rahatsız olan ve ayağa kalkıp yer değiştirme nezaketini gösteren CHP Eskişehir Milletvekili Sayın Utku Çakırözer beyefendinin bu davranışından; Eskişehir’in önemli iş ve siyaset adamlarından birisi olduğu kadar, hentbol için de çok önemli bir isim olan Sayın Metin Tomsuk’un beni tanıştırırken “Eskişehir’in yetiştirdiği milli hentbolcularımızdan birisidir Zeynur” veya benden daha fazla hentbola hizmeti olan Sayın Ahmet Hikmet Türe mikrofondan, "Eskişehir'in efsane hentbolcusu Zeynur aramızda…" derken fazlasıyla mahcup oldum.
Kanatlı’ya teşekkür
Bu görüntüler, bu davranışlar, bu sözler, spora, kadına, hentbola verilen bu değer, son günlerde ülkemde duymaya, görmeye çok hasret kaldığımız bir tabloydu ve Eskişehirli sporcu bir kadın olarak beni inanılmaz onurlandırdı, mutlu etti. Ahmet Hikmet Türe’nin, abartısız, içten ve insanları sıkmadan, ama çok önemli noktaları vurgulayarak yaptığı açılış konuşması da çok farklı ve güzeldi. Önce “Biz geniş bir aileyiz” dedi Ahmet Türe ve hemen, ETİ ailesinin en büyük ve en değerli babasına, Sayın Firuz Kanatlı’ya, bu aileyi bir araya getirdiği için teşekkür etti. Büyük alkış aldı. Kadına şiddetin, ETİ ailesi tarafından asla kabul edilemeyeceğini belirtti. “Kadın; anadır, eştir, bacıdır, evlattır, kutsaldır. Herkes görsün diye bunları sahnemizin her iki kenarına yazdık” dedi. Alkışlar gittikçe yükseldi. “Ve, bizim için en büyük kadın; patroniçemiz, yardımsever insan, patronumuz Firuz Kanatlı’nın 57 yıllık sevgili eşi, 13 Ağustos 2015 tarihinde müessif bir olay sonrası kaybettiğimiz Gülay Kanatlı hanımefendidir” denildi. Biraz önceki alkışlardan eser kalmadı. Gecenin başında yapılan saygı duruşu kadar büyük bir sessizlik oldu salonda. Gözler kapıdaki Gülay Hanım’a çevrildi. Acılar, hatıralar tazelendi, teşekkürler edildi ve gece tekrar başladı.
Cesaret ve moral
ETİ Emeklileri Platformu Modern Dans Gösterisi, ETİ Dans Kulübü Gösterisi, o güzel sesiyle Ali Rıza Asutay beyin söylediği türküler, Orkestra’nın çaldığı şarkılar… Gece o kadar dolu ve o kadar coşkulu geçiyordu ki saat 19.30’da gittiğim Mavi Ada’da ilk kez “Saat kaç oldu?” diye baktığımda, saatin 23.00 olduğunu fark ettim ve zamanın nasıl geçtiğini hiç anlamadım. Oysa ben içimden, “ETİ ailesinin güzel bir çoğunluğu buradayken, acaba sahneye çıkıp, hentbola verdiğiniz büyük katkı için bir teşekkür etsem mi?” diye düşünüyordum. Sonra, yazmanın daha kalıcı ve daha anlamlı olacağına karar verdim. Aynı masada oturduğum ve tanışmaktan büyük mutluluk duyduğum Sayın İsmet Eldener beyefendinin, o gece bana söylediği ve bende kalan şu sözleri gibi kalıcı olsun istiyordum. “Zeynur Hanım, bence ETİ’nin Eskişehir’e kattığı en büyük şey nedir biliyor musunuz? ETİ'nin, Eskişehir’deki tamircilere makine parçası üretebilme cesareti ve morali vermesidir” dedi. Cesaret ve moral… Bu insanlara, ETİ fabrikalarında kullanılacak makine parçalarını yapabilmeleri için bu gücü vermek, bunu yapabileceklerine o insanları inandırmak, o insanlara yeni bir yol açmak, 1960’lı yıllarda bunları başarmak, olmayan, yapılmayan bir şey için, o insanları ETİ’nin hayallerine ortak etmek, gerçekten çok büyük bir başarı…
“Eliniz omuzlarında olmalı”
Bizler bugün, “Mutluluk denince akla hemen onun adı gelir. ETİ, ETİ, ETİ” diyoruz ama bu mutluluğun, bu lezzetin nasıl gerçekleştiğini hiç bilmiyoruz. O gece ben; Firuz Kanatlı’nın kendi hayali, cesareti, emeği ve yenilikçi anlayışını, tüm ETİ ailesine yansıtmış ve büyük dersler vermiş olduğunu öğrendim. “Sizler, eğer çalışanlarla yakın ilişki kurmazsanız, kendisinin orada ne kadar önemli bir kişi olduğunu, ne kadar önemli bir iş yaptığını, kendisinin de o ailenin bir parçası olduğunu hissettirmezseniz, o zaman o kişi size, makinedeki veya oradaki tüm problemleri bütün samimiyeti ile anlatmayacaktır. Uzak ilişkiler ve uzaktan kumanda ile bir aile olamazsınız ve ortaya bir lezzet koyamazsınız. Eliniz mutlaka çalışanlarınızın omuzlarında olmalı” öğüdünü verirmiş.
ETİ ürünleri gibiydi
1980’li yıllarda ETİ forması giymiş bir sporcu, eski fabrikanın yerini, o harika bisküvilerin tazeliğini bilen, o vanilya kokularını içine çekmiş bir insan olarak; büyük bir güven ve zevkle raflardan aldığımız ETİ lezzetlerinin, bize nasıl ulaştığını bugün daha iyi anlıyorum. Bu tattan vazgeçmeyen birçok insan gibi ben de kendilerine teşekkür etmek istiyorum. Fakat yalnız kendim için değil, hentbol için de teşekkür etmek istiyorum. Çünkü ETİ, sadece gıdada bir numara değil, hentbolda da hala bir numaradır ve bizim için hep öyle kalacaktır. Çünkü bugün Türk hentbolu hala, ETİ Bisküvileri’nin 1991 yılında yaşattığı o heyecanı arıyor ve yakaladığı o başarıya özlem duyuyor. Çünkü bugün Türk hentbolunda, ETİ Bisküvileri’nin Avrupa Kulüpler Şampiyonası’ndaki üçüncülük dışında, Kulüpler düzeyinde elde edilmiş böylesine büyük bir başarı, maalesef henüz yok. Bunun için; Eskişehir Atatürk Spor Salonu, Ankara Yükseliş Koleji’ndeki, hatta yurtdışındaki her maçta hentbol takımının yanında olan Kanatlı ailesinin her ferdine sonsuz teşekkürler ediyorum. Hentbola büyük lezzet kattınız, büyük lezzet bıraktınız. Sizler sayesinde, hentbol o yıllarda, yedikçe yemek istediğimiz ETİ ürünleri gibiydi. Her gün o güzel hentbolun, o güzel mücadelenin tadını almak, tadına varmak istiyorduk. Belki de, ETİ ailesiyle kurduğunuz o güzel ilişkiyi, hentbola taşıdığınız, hentbola da yansıttığınız için, hentbol o yıllarda daha güzel ve başarılıydı bilemiyorum ama ETİ lezzetinin nereden geldiğini o gece daha iyi anladım.
O gece;
ETİ’nin annesi unutulmamıştı.
ETİ’nin babası unutulmamıştı.
Aile, kadın, sporcu unutulmamıştı.
Saygı, sevgi ve vefa unutulmamıştı.
O gece;
ETİ ailesine özgü ne varsa, oradaydı.
Eskişehirli ve ETİ’li bir hentbolcu, ETİ’nin tadını hiçbir lezzete değişmeyecek olan bir insan olarak tekrar tekrar teşekkürler ediyorum. O formayı giymekten, o gece ETİ ailesi ile birlikte olmaktan bir kez daha onur ve gurur duydum.
Beni o güzel geceye davet eden, seneler sonra beni tekrar ETİ ile buluşturan ETİ Emeklileri Platformu Başkanı Sayın Ahmet Hikmet Türe'ye tekrar teşekkür ediyorum. Sağ olun, var olun…