Eski stadyumda birçok anıların geçtiğini söyleyen Nefer Tribünü, yeni stadyumu çok özlediklerini söyledi.
Yarım asır!
“Dile kolay, yarım asır! Sevinçlerin, hüzünlerin, hayallerin, umutların sığdırıldığı yarım asır. Çimlerine basan topçular, ekmeğini kazanan köfteciler, sucular, çekirdekçiler, maçları anlatan spikerler, top toplayıcı çocuklar, çocuklarının ellerinden tutan babalar ve tabii ki siyah kırmızının peşindeki taraftarlar... Başkaları Atatürk Stadı dedi sana biz ise evimiz, yuvamız. Gözyaşlarımızla veda ediyoruz sana. Hoşça kal, bundan sonra anılarımızda yaşayacaksın, rüyalarımızda göreceğiz artık seni.”
Yeni yuvamız hoş geldin
“Ve sana da merhaba… Hoş geldin! Yeni yuvamız, yeni evimiz. Çok bekledik seni. Beklerken çok özledik seni. İlk maçımızı hayal ettik hep, nerende otursak, nasıl bağırsak diye. Ve bizler senin maraton bölümünü seçtik. Takımımıza en çok etki edecek yer olduğu için. En sağlam desteği vereceğimiz yer olduğu için. Yanımıza yılların tribüncülerini de aldık. Daha güçlü bağıralım diye, daha büyük olalım diye. Kimler yok ki yanımızda! Biz Neferin yanında eski Ayder tayfası ve reisleri, eski Kızılcıklı tayfası, Aşkı Şehir tayfası, ESKOD tayfası, 65'liler Tayfası, Bando ESES tayfası...”
Özledik, gözledik
“Biliriz sen gürültüyü seversin. Tüm şehir hazırız. Bayraklarımızla, pankartlarımızla, kaşkollarımızla, formalarımızla sana koşmaya, kavuşmaya. Yeni bir destanın ilk sayfasını yazmaya, hafızalara kazınmaya. Sen hiç merak etme, seni hiç boş bırakmayacağız dün olduğu gibi. Bizler senin vefalı sevgilileriniz. Hoş geldin! Kesilmiş bir kol gibi omuz başımızdaydı boşluğun... Hoş geldin! Ayrılık uzun sürdü. Özledik. Gözledik... Hoş geldin! Biz bıraktığın gibiyiz. Ustalaştık biraz daha taşı kırmakta, dostu düşmandan ayırmakta... Hoş geldin.
Yerin hazır. Hoş geldin. Dinleyip diyecek çok. Fakat uzun söze vaktimiz yok. yürüyelim...”