Odunpazarı ilçesi Yenikent Mahallesi'nde yaşayan halk ozanı Arif Çayır, şehrin yaşayan kültürel hafızalarından biri olarak öne çıkıyor. Yıllardır geleneksel halk kültürünü yaşatan Çayır, ilk günkü aşkla işini sürdürüyor. Hem mahalle halkının hem de Eskişehirlilerin gönlünde taht kurmuş durumda olan Çayır, günümüzde zaman zaman bazı huzurevlerine giderek yaşlılara hem konser hem de moral veriyor.
"Babam bana cura bir saz almıştı"
Müziğe 6 yaşındayken annesinin süpürgesini alarak başladığını söyleyen halk ozanı Arif Çayır, "Annemi çok rahatsız ediyordum. O yüzden annem, babama, 'Sen buna bir saz al' demişti. Babam da bana cura bir saz almıştı. Ben bu curayı iki günde çalmaya başlamıştım. Ozanlar için de şöyle bir şey deniyor; badeli ozan mı, badesiz ozan mı? Tabii biz irticaien olan bir ozanız Cenab-ı Allah tarafından" dedi.Bu esnada, kendisi ile röportaj alan yapan gazeteciler ile ilgili hemen çok kısa bir şiir oluşturan Çayır, "Mesela sizlere şöyle bir şey diyoruz; bugün geldi iki kameracı benim için, acele ettim, yürek çok acı ama onları gördüm bu kadar tatlı, bu kadar güzel, içimde hiç kalmadı sancı" ifadelerini kullandı.
"Müzikle uğraşmak benim için bir hayattır"
Bir zamanlar atölyesi varken tüm sazlarını kendi el emeği ile yaptığını anlatan Çayır, sözlerini şöyle sürdürdü:"Ben 15 parça müzik aleti çalıyorum. Saz, ud, keman yapıyorum. Zurnaya kadar yapıyorum. Zaten kendi atölyem vardı. O atölyede 68 sene Eskişehir'e saz yaptım. Onun yanında, o sazın yanında kasetçilik de yapıyordum. Hem kasetçiydim hem de sazcıydım. Rahmetli ailem Gülüzar Çayır orada onu devam ettiriyordu. Bu dünyadan gideli 35 sene oldu, mekanı cennet olsun. Geçmişte 11 tane ekibim vardı, düğünlere gönderiyordum, müzik işlerine bakıyordum. Yaklaşık 47 sene müzisyenlik, çalgıcılık yaptım. Müzikle uğraşmak benim için bir hayattır, müzik beni yaşatıyor."