Büyükşehir Belediye Başkanı Yılmaz Büyükerşen, önceki gün ES TV’de yayınlanan Ekstra Gündem programında, Soner Yüksel ve Cihan Yıldırım’a samimi açıklamalarda bulundu.
Yılmaz Hoca, futbola mesafeli yaklaşmasının temelinde yatan hikayeyi de programda ilk kez paylaştı. Büyükerşen şunları söyledi; “Biliyorsunuz ben sporla, futbolla doğrudan bir fanatik olarak ilgili değilim. Yıllar önce gençliğimde, Akademi’de Yardımcı Doçent’ken, Eskişehirspor’un Anadolu’da bir yıldız gibi parladığı dönemde yapılan toplantıların bazılarında bulundum. Bizim o takım gerçekten parlak bir takımdı. Hepsi Akademi öğrencisiydi, yüksek tahsilliydi, içlerinde bir bölümü yabancı dil biliyorlardı. Yıldız gibi parladıktan sonra bütün takımlar bunları kendi takımlarına almak için teklifte bulunurlardı. Gelip Orhan Bey’e (Prof. Dr. Orhan Oğuz), “Hocam bize izin verin, şu takım istiyor, şu kadar verecekler” derlerdi. Bizim para verme imkanımız yoktu. İlk zamanlar Orhan Bey bunlara cep harçlığı veriyordu fakat istekler arttıkça, Orhan Hoca bunaldı. Federe hale gelip Eskişehir’in kurulmasıyla durum değişti. Bana göre bu durum futbolda Anadolu ihtilalinin bir eşiğidir. Çünkü ilk defa 3 Büyükler’e kafa tutan, onların tahtlarını sarsan Eskişehirspor’du. İlk zamanlar Fethi Heper başta olmak üzere, öğrencilerim çok güzel futbol oynadılar. Bizim de, “Bizim takım” yaklaşımıyla düşkünlüğümüz vardı. Maçları kaçırmazdım. Deplasman maçlarını da fırsat buldukça izlerdim. Ama bir Cumhurbaşkanlığı Kupası maçında 19 Mayıs Stadı’nda, Eskişehir’den gelen taraftarı dağıtarak oturturlardı tribünlerde, Polis kontrolü altında. Bu benim futbola olan ilgimin metazori olarak kesilmesinin nedenlerinden biridir; Önümde Ankaralı bir izleyici oturuyor. Biz golü yiyince ayağa fırlayıp ; “Bravo… Atın…” gibi şeyler söyleyip, biraz da galiz sözler sarf ediyor. Bizimkiler gol atıp kupayı alabilecek seviyeye gelince, her golden sonra bu sefer ben de ayağa kalkıp bağırmaya başladım. O maçlarda çok çabuk heyecanlanırdım, bir golün ardından kendimi tutamadım önümdeki adamın ensesine şöyle bir dokundum. Hafif değdim diyemeyeceğim. “Gördün mü? Aldın mı? Yediniz mi?” falan filan derken, adam cebinden bir tornavida çekip, arkaya, bana doğru savurdu. O sırada, arkamdan birisi beni de devirip adamın üstüne atladı, tornavidasını aldı, durdurdu. Atlayan dönemin ünlü futbolcularından King Muammer dediğimiz sporcuydu. Polisler geldi ayırdılar. Sonra biz kupayı aldık, stadyumdan çıktık. Eskişehirspor taraftarları arabalarıyla giderken kornalar çalıyorlar, tezahürat ediyorlar falan. O sırada ben de camı açıp tezahürat ettim. O heyecanla herkesin ağzından her türlü laf çıkıyor demek ki. Dedeman Oteli’ne gidip oyuncuları kutladık ve kayınpederimin evine döndüm. Kayınpederim milletvekili ve Ankara’da. Üst katındaki komşusu da Cemal Gürsel’in doktorlarından rahmetli Reşat Yaşar. Kayınpeder sormuş “Nasıldı maç?” diye. Reşat Yaşar, “Valla kupayı aldılar. Senin damat da Ulus Meydanı’nda camı açmış tezahürat ediyordu” demiş. Eve geldim, kayınpeder, “Yahu bir de Doçent varmış. Anadol marka arabasından bağırıp, tezahürat yapıyormuş” dedi. O dönem tek kapılı bir Anadol’um var. Çok utandım, yapmamam gereken bir şeyi yapmıştım. Ondan sonra mümkün mertebe, çok heyecanlı maçlara gitmezdim. Şimdi de öyle, çok önemli maçlar olmadığı sürece gitmem.”